اللّهُمَّ کُنْ لِوَلِیِّکَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُکَ عَلَیْهِ وَعَلى آبائِهِ فی هذِهِ السّاعَةِ وَفی کُلِّ ساعَةٍ وَلِیّاً وَحافِظاً وَقائِدا ‏وَناصِراً وَدَلیلاً وَعَیْناً حَتّى تُسْکِنَهُ أَرْضَک َطَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فیها طَویلاً





پرستاران گمنام وشعر
یکشنبه 25 فروردین 1387

 

از وبلاگ

 

 

 

 

...(خاکسترعشق)...

 

 

 

 

 دیدن فرمایید... 

 

 

 

 

http://yanan-j.blogfa.com

 

 

 

 

شنبه 10 فروردین 1387

 

عزیزان مخاطب وبلاگم هرچه تلاش کردم .بخاطر نوروزباستانی شعری شاد

 

برایتان بگم .نتوانستم چون دلم وا نمیشه .بناچاراین شعر را شب نوشتم که

 

تقدیمتان کنم. شادوخٌرم  باشید. لطفا شما هم با نظر یاریم کنید.

 

 

...(خاکسترعشق)...

 

 

 

ای فلک رخصت که جانان همره جان میرود

 

 

                                  کاسه ام لبریز درد است. چون روانم میرود

 

 

داستان عشق. کاتب باید از خون می نوشت

 

 

                                    در تب هجران عاشق .جوهر از رو میرود

 

 

سالها درفکروصلش اشگ شوق  افشانده ام

 

 

                                  بنگر اینک لیلی گریان من با کاروانی میرود

 

 

مرغکان. در آسمان برحال من زاری  زدند

 

 

                                  جملگی گریان. که ازسر. نُقل  باران میرود

 

 

سالها   از بیم هجران  جام  غم   نوشیده ام

 

 

                                  حال دیگر نیستم  چون نصف  جانم  میرود

 

 

هر طبیبه . حاذقی عاجز شد از درمان  من

 

 

                                  چونکه سم مهلکی هر لحظه  بر جان میرود

 

 

عاشقی . دیوانگی . جانم چنان سوزانده  که

 

 

                                 بین  کنون  خاکسترم  همراه  باران  میرود.

 

 

 

(محمد)10 فروردین 1387

 

 

 

پنجشنبه 1 فروردین 1387

سه شنبه 28 اسفند 1386

 

   یازدهمین سروده ام تقدیم عزیزان با امید کامیابی......      

 

...(قسمت)...

 

 

  آفتاب لب بامم .کوله بار غم دارم

 

 

                       زجوروقهرزمان. ناله ها.حزین دارم

 

 

 شکسته زورق  تنها اسیرطوفانها

 

 

              که ازسرشت خودم. کینه ها به دل دارم

 

 

 چنان خمیده ستونم. فلک به نامردی

 

 

                     ز استخوان تنم نیزه ها به دل دارم

 

 

 (امان نداده). ستمگرگرفت امانم را

 

 

                بدین سبب که منم قسمتی زغم دارم

 

 

 

                                     (محمد)بیست وپنجم اسفندهشتاد وشش

 

دوشنبه 27 اسفند 1386

...(قاراطالع)...

 

 

گجه لر صبح آچیلین جا یوخی گلمز گوزومه

 

 

            یا شا یش دردی تؤکنمنزکه گلم بیر اوزومه

 

 

روزگار.جامی شراب ایچیره زهر.وردی منه

 

 

              قوریب گؤزیاشیم حالا.توکولور قان اوزومه

 

 

باختیم اؤز.رنگین آپاردی قاتا گوزسرمه سینه

 

 

         کی فلک جوهر ائدیب طالعی یازسین اوزومه

 

 

 

 

                                                (محمد)بیست وچهار دوازده هشتادوشش

 

یکشنبه 26 اسفند 1386

من میخوام شاعر بشم...

 

 

 

سلام بر همکاران عزیز و خوب و بازدید کنند گان محترم وبلاگ محقرم. از اینکه درد نامه شغلی را با شعر همراه نمودم تعجب نکنید.( دارم تمرین شاعری میکنم )در جامعهءمارسم چنین است وقتی کسی کاربدی انجام میدهد. بزرگتری میگوید چرا اینگونه کردی بما میگفتی ما ازراه درست خواسته ات را بر آورد میکردیم(درصورتیکه غیر اینست) بنده نیزخواستهءبرحق خود را با تقاضایی همراه چهل ویک برگ مدارک ومستندات به مقام ذیصلاح ارائه نمودم که با بی مهری مواجه شده وجوابی غیر منطقی دریافت نمودم لذا حال تمرین شاعری میکنم.که شاعری یاد بگیرم .با نثرکه نتوانستم حقم را بگیرم لااقل با شعردرد دلم را به وبلاگ وکاغذ پاره ها خالی کنم...  

شنبه 18 اسفند 1386

سلام ...

 

تصویر شیون این پرندهء کوچولومرا برآن داشت که فریادش را بقلم بکشم.(محمد)

 

 

 

(هارای)

 

 

ایستیردیم. هارایم داشلاری داغدان گوپارا

 

 

                                     آسمانه .یئره.دریالره طوفان گوپارا

 

 

اؤد وئرا یاندرا ظا لم اؤرگین پارچالیا

 

 

                            سئوگیمی منن آلان پنجه نی کوکدن گوپارا

 

 

اؤرگی داشدانمیش حتم که بیرحمانه

 

 

                             بیله نیسکیلی وداع سیز یاری منسیز آپارا

 

 

فرصتیم اولمادی بیرلحظه تؤکم گؤز یاشیمی

 

 

                               نغمه می. سوزائلیم. سازیله جانان آپارا

 

 

 

(محمد)هیجده دوازده هشتادوشش

 

 

 

جمعه 17 اسفند 1386

با سلامی گرم بر مخاطبان کلبهء درویشی

  هفتمین شعر م قابل پست در وبلاگ نبود.این هشتمین نوشته ام است که به یک وبلاگ دوست هدیه کرده ام ولی بخاطر حفظ دست نوشته هایم با اجازه دوست اینجا هم پست نمودم تا بماند یادگاری از نوشته های نا قابلم.همیشه زندگیتان پر از رحمت چو  باران باشد.

 

 

(قطره ای باران)

 

 

 

گریهء ابر بهاری نرم نرمک

 

 

میخزد آرام بر زیر. بستر خواب درختان

 

 

بر تن هر شاخسار خشک وعریان

 

 

بیصدا و بی تمنا میکشد نازچمن را

 

 

 

با سکوتش  ارمغان سبز خودرا

 

 

می فشاند جان.که تا روحی ببخشد خاک ودل را

 

 

چون ندارد هدیه ای جز قطرهء. نا چیزجان را

 

 

تا وجودش رابدست خود گرفته.بارد این وبلاگ گل را

 

 

(محمد)شانزده.دوازده.هشتاد وشش

یکشنبه 12 اسفند 1386

چهارشنبه 1 اسفند 1386

بازم سلام این ششمین شعری که سرودم البته بزبان آذری که تقدیم عزیزان

 

میکنم. شاد باشید.

    

 

 

(عشق آتشی)

 

 

 

عشقی یارادان سینه ده آتش قالایبدی

 

 

              معشوقااورگ یوخ. دئنه آهن یارادئبدی

 

 

 

عشقین عطشی.آتشینین یوخدی مثالی

 

 

           البته که.نی ناله سینی. بلبل شیدادن آلبدی

 

 

دنیایه سالیب مهراودنی تاکی جهان وار

 

 

                 شمعین اودنا.هممشه. پروانه یانیبدی

 

 

آهوباخشی. سوزدوره. گرغمزه نگاهین

 

 

              ویرانه قویار.ایله کی طوفان یارادئبدی

 

 

بلبل تیکانی سایمیاراخ سوی قیزیل گل

 

 

                لیلی ده بئله مجنونی صحرایه سالبدی

 

 

(محمد)اول اسفند هشتادوشش

 

 

دوشنبه 29 بهمن 1386

سلام شعر (آناجان) که بزبان آذری سروده بودم . با آنکه شعر در ترجمه لطافت وجذابیت

 

خود را از دست میدهد ولی بنده جهت استفاده عزیزان فارسی زبان سعی کردم مفهوم 

 

شعررا حفظ کنم .چون مادر. عزیز ترین است.

 

 

                                (مادرجان)  

 

 

 

 داغ فراق توای مادرم سالهاست به دل دارم

 

 

                                  ز. رنجها که کشیدی ناله ها بسر دارم

 

 

 گرسنه ازخون جگربود .شیرمن خبر دارم

 

 

                            بیادم آمده.دیوانه گشته. به صحراسفر دارم

 

 

 آتش هجران تو.در سینه ام زنجیرکردم

 

 

                          که روی شعله سوزان  آن. خون جگر دارم

 

 

 زترس دید مادر.آه خود در سینه ام پنهان نمودم 

 

 

               که چنگی میزند اوگیسوان. زیرخاکش من یقین دارم 

 

 

                                (محمد)بیست وهفتم بهمن هشتادوشش  

پنجشنبه 25 بهمن 1386

 

 

 

سلام عزیزان بازدید کننده این چهارمین شعرمنه که بزبان آذری سرودم امروز پنجشنبه

 

است بعلت بارش برف وسرما نتوانستم بر سر مزار مادرم برم لذا این شعر را با اشگ

 

چشم سرودم ویک کمی سبک شدم که تقدیم شما عزیزان میکنم و خواهش میکنم فاتحه ای

 

برای شادی روح تمام مادران قرائت فرمایید. با تشکر 

 

 

( آنا جان) 

 

 

 

 

 آنا جان آیرلیقین غصه سی یاندری منی

 

 

                      سن چکن رنج ومشقت ائدیب آواره منی

 

 

  آج قارننان منه سوت وئردگون ایام کئچب

 

 

                   قورخورام یادما دوشسه سالاصحرایه منی  

 

 

 آه وزاری اورگیمده بئله زنجیرله میشم  

 

 

                    که اونون آتشینین شعله سی یاندردی منی

 

 

  ساخلارام چکمرم آهی که آنام گورسه اونی  

 

 

                  جان بالا.ساچلاری یولماق. ائده دیوانه منی  

 

 

 

  (محمد)بیست وپنجم بهمن هزارو سیصد وهشتادوشش

 

جمعه 19 بهمن 1386

سلام این سومین شعریه که نوشتم دومین قابل پست در وبلاگ نبود.

 

چون سرا پا سوزبود ودرد لذا سومین را تقدیم عزیزان میکنم. شاد

 

وعاشق باشید.(محمد)

 

                         شرابء دیده

 

 

 

شراب دیدهءساقی چنان خرابم کرد

 

 

             که می نخورده مرازد زمین خمارم کرد

 

 

به رسم عاشقیء بلبلان شوریده

 

 

               نخوانده درس محبت .غزل سرایم کرد

 

 

رها خیال دلم. چون کبوتری وحشی

 

 

                به شعله ای شرری زد جگرکبابم کرد

 

 

بهارزندگیم را ستاره ای سوزان

 

 

                 خزان دمیده وچون لاله واژگونم کرد

 

                                 

                             هیجدهم بهمن هزاروسیصدوهشتادوشش   

پنجشنبه 11 بهمن 1386

سلام بر عزیزان

امروز دلم گرفته بود تصمیم گرفتم یک شعر بگم .ببینم میتونم بگم یا نه .حالا نمیدونم شعره یا معر بهر صورت برگ سبز است تحفهء درویش.شاد باشید.(بلاخره این وبلاگ دردنامه شغلی مارو هم شاعر میکنه کسی که بدرد ماتوجه نمی کنه لااقل شعر بگیم ) .

 

 

 

 امان از چشم خون پاشم

 

 

امان از دست چشمانم

 

 

که بیرحمانه می پاشد

 

 

جگر مانند خون آبی را

 

 

سیاه ولخته در ظلمت

 

 

زبختی تیره و یخ بسته در غربت

 

 

که در بن بست حسرت عمر پیموده

 

 

به زحمت. عجز و بی یاور

 

 

به عشقی سوخته در شعلهء

 

 

آتشفشان دوست داشتنها

 

 

و در دریای مهر قلب خود مغروق گردیده

 

 

فنا گشته رها گشته

 

 

پریده پرکشیده چون حبابی پوچ وتو خالی

 

 

وخاکسترشده

 

 

در آتشی زیبا ورویایی

 

 

میان شعله ای سرکش وشیطانی